Japońscy producenci samochodów coraz wyraźniej zdają sobie sprawę, że przyszłość motoryzacji będzie zależała nie tylko od tego, kto potrafi zbudować dobry silnik czy baterię, ale również od tego, kto stworzy lepsze oprogramowanie. Nissan i Honda ogłosiły, że od roku fiskalnego 2029 będą wykorzystywać wspólne kontrolery, ich oprogramowanie oraz wspólne systemy operacyjne. Chodzi o samochody definiowane przez oprogramowanie, czyli tak zwane SDV (Software Defined Vehicles), w których programy komputerowe mają coraz większy wpływ na funkcje, osiągi i możliwości samochodu. Obie firmy chcą w ten sposób ograniczyć koszty rozwoju kolejnych modeli, skrócić czas ich projektowania i przygotować się na rywalizację z producentami, którzy już dziś mocno stawiają na samochody rozwijane przede wszystkim poprzez software.

💻 Koniec setek małych sterowników?

Zmiany mają dotyczyć przede wszystkim architektury elektryczno-elektronicznej samochodów. Zamiast rozbudowanej sieci wielu niewielkich i wyspecjalizowanych sterowników Honda oraz Nissan chcą przejść w kierunku kilku znacznie mocniejszych komputerów wyposażonych w wielordzeniowe procesory. Taka konstrukcja powinna uprościć zarówno projektowanie samochodu, jak i późniejsze rozwijanie jego funkcji. Wspólna architektura sprzętowo-software’owa oznacza również, że oba koncerny nie będą musiały niezależnie tworzyć od podstaw rozwiązań, które wykonują w dużej mierze te same zadania. Informacja Nissan

To właśnie tutaj pojawia się największa potencjalna korzyść. Samochód będzie można rozwijać długo po opuszczeniu fabryki, a nowe funkcje mogą trafiać do niego za pośrednictwem aktualizacji OTA. W przyszłości dotyczyć to może między innymi systemów wspomagania kierowcy, funkcji multimedialnych czy elementów odpowiedzialnych za zarządzanie energią. Honda i Nissan chcą również rozwijać własne systemy jazdy półautonomicznej i autonomicznej. Jeżeli wspólna baza oprogramowania rzeczywiście będzie rozwijana przez kolejne lata, łatwiej powinno być również eliminować błędy raz, zamiast poprawiać ten sam problem niezależnie w kolejnych generacjach samochodów.

Co ciekawe, współpraca nie jest efektem formalnego połączenia obu firm. Honda wcześniej nie zgodziła się na planowaną fuzję z Nissanem, ale oba przedsiębiorstwa najwyraźniej doszły do wniosku, że w niektórych obszarach znacznie bardziej opłaca się współpracować niż konkurować. Ma to szczególne znaczenie w czasach, gdy tradycyjne koncerny muszą inwestować jednocześnie w elektryfikację, autonomię, oprogramowanie oraz nowe platformy samochodowe. Tym bardziej że konkurencja ze strony chińskich producentów staje się coraz mocniejsza, a ich przewaga w zakresie szybkości tworzenia i wdrażania nowych funkcji jest coraz trudniejsza do ignorowania.

⚡ Ta sama technologia, różne samochody

Współpraca ma objąć również inne obszary. Honda i Nissan chcą między innymi przyspieszyć działania związane z neutralnością emisyjną oraz dążyć do osiągnięcia zera śmiertelnych wypadków z udziałem ich samochodów. Wspólne rozwiązania mają pozwolić lepiej kontrolować wydatki oraz skrócić cykle projektowania nowych modeli. Początkowo inwestycje w oprogramowanie będą oczywiście wysokie, ponieważ stworzenie odpowiedniej infrastruktury, systemów operacyjnych i architektury komputerowej wymaga ogromnych nakładów. Jeżeli jednak raz powstanie solidna baza, jej kolejne wersje będzie można wykorzystywać w wielu samochodach obu marek.

Pierwsze efekty takiej strategii powinny być widoczne około 2030 roku. Samochody Hondy i Nissana mają wtedy coraz mocniej przypominać urządzenia elektroniczne, które otrzymują nowe możliwości przez internet, zamiast produktów całkowicie zamkniętych w momencie opuszczenia fabryki. To podejście może również zmienić sposób projektowania samochodów. Producent nie będzie musiał tworzyć każdej funkcji od początku dla każdej generacji, lecz będzie mógł rozwijać wspólną platformę software’ową i dostosowywać ją do konkretnych modeli.

To ważny krok, bo w przyszłości przewaga producenta może być coraz mniej zależna od samego silnika czy zawieszenia. Najważniejszym elementem samochodu może stać się jego komputer, system operacyjny i oprogramowanie, a Honda oraz Nissan najwyraźniej nie chcą przespać momentu, w którym ta zmiana stanie się faktem. Wspólna technologia pozwoli im ograniczyć koszty, a jednocześnie szybciej reagować na zmiany rynku. Pytanie pozostaje tylko jedno: czy japońskie koncerny zdążą nadrobić dystans do producentów, którzy od lat budują samochody właśnie w ten sposób?